Najkorzystniejsza forma opodatkowania

VelsatisInnowacyjne Biuro Rachunkowe
Biuro Rachunkowe

Najkorzystniejsza forma opodatkowania

Na początku każdego roku, do 20 stycznia każdy przedsiębiorca ma prawo do zmiany formy opodatkowania. Na dzień dzisiejszy podatnik ma do wyboru cztery podstawowe formy opodatkowania:

Warto pamiętać że przed wyborem formy opodatkowania należy dokonać analizy działalności firmy, w szczególności pod względem generowanych przychodów i ponoszonych wydatków.

Gdy przedsiębiorca zdecyduje się na jakąś zmianę, powinien o tym poinformować Urząd Skarbowy, składając stosowne oświadczenia, wnioski i zawiadomienia. Można to zrobić osobiście w urzędzie lub wysłać oświadczenie pocztą, wówczas decyduje data stempla pocztowego. W obu wypadkach warto zachować potwierdzenie złożenia/nadania tego dokumentu. Jeżeli wybór padł na opodatkowanie według zasad ogólnych to przedsiębiorca nie musi informować o tym Urzędu Skarbowego, gdyż zasady te obowiązują niejako z automatu. Jeżeli przedsiębiorca nie złoży oświadczenia o wyborze formy opodatkowania lub spóźni się z terminowym złożeniem oświadczenia to zostanie mu przydzielona właśnie ta forma. W przypadku gdy przedsiębiorca chce pozostać przy wybranej rok wcześniej formie opodatkowania nie musi składać żadnych dodatkowych oświadczeń.

Podatnik, który wcześniej opodatkowywał swoje dochody w formie ryczałtu lub karty podatkowej jest zobowiązany do poinformowania urzędu skarbowego o założeniu (począwszy od dnia 1 stycznia) podatkowej książki przychodów i rozchodów. Informacje należy przekazać do 20 stycznia.

Opodatkowanie na zasadach ogólnych
 

Skala podatku dochodowego od osób fizycznych to podstawowa forma opodatkowania. Na jej podstawie określa się, w jakiej wysokości podatek dochodowy zapłaci podatnik od dochodów uzyskanych w danym roku podatkowym. Wraz ze wzrostem dochodu rośnie stawka podatku dochodowego. Przedziały w skali podatkowej, nazywane także progami podatkowymi określają jaką stawką podatku opodatkowane są dochody podatnika. Po przekroczeniu progu podatkowego zmienia się stawka podatku jednak zmiana nie dotyczy całego dochodu podatnika, ale jedynie jego nadwyżki powyżej przekroczonego progu. Podatek na podstawie zasad ogólnych oblicza się następująco:

Roczny dochód nie powodujący obowiązku zapłaty podatku wynosi 3 091 zł. W przypadku prowadzenia działalności na zasadach ogólnych należy prowadzić ewidencję w formie ksiąg rachunkowych (dla dużych firm) lub Księgi Przychodów i Rozchodów (dla mniejszych przedsiębiorstw).

Status dużego podatnika posiadają: podatkowe grupy kapitałowe, banki, zakłady ubezpieczeń, domy maklerskie, fundusze inwestycyjne i towarzystwa funduszy inwestycyjnych, fundusze emerytalne i towarzystwa emerytalne, oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorstw zagranicznych, firmy, które biorą udział w zarządzaniu, kontroli lub kapitale przedsiębiorstw położonych za granicą lub przedsiębiorstw zagranicznych i polskich albo podlegają zarządowi lub kontroli nierezydenta (tj. firmy zagranicznej) jeżeli nierezydent dysponuje co najmniej 5% głosów na zgromadzeniu wspólników oraz firmy, które osiągnęły w ostatnim roku podatkowym przychody netto z działalności operacyjnej w wysokości co najmniej 5 mln EUR (wg kursu średniego NBP z końca roku podatkowego).

Natomiast status małego podatnika przysługuje podmiotom, u których wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 1.200.000 euro. W 2011 r. będzie to kwota 4.736.000 zł.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych
 

Taką formę opodatkowania mogą wybrać ci przedsiębiorcy którzy w roku poprzedzającym rok podatkowy osiągnęli przychody nieprzekraczające 150 000 euro. Przedsiębiorcy, którzy dopiero rozpoczną wykonywanie działalności gospodarczej, mogą wybrać taką formę opodatkowania bez względu na wysokość przychodów. Podatek, który będzie trzeba zapłacić to wynik pomnożenia osiągniętych przychodów wynikających z ewidencji, do której podatnik będzie zobowiązany, oraz właściwej stawki procentowej. Stawki ryczałtu wymienione są w art. 12 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Wynoszą one odpowiednio: 20 procent, 17 procent, 8,5 procent, 5,5 procent, 3 procent. Wybór stawki ryczałtu zależny jest od rodzaju prowadzonej działalności.

Należy pamiętać, że pewna grupa podatników prowadzących określone w ustawie rodzaje działalności jest pozbawiona możliwości wyboru tej formy opodatkowania. Są to między innymi osoby prowadzące apteki, lombardy, zajmujące się handlem częściami samochodowymi, oraz wykonujące niektóre wolne zawody.

Podatek liniowy
 

Podatek liniowy to podatek w wysokości 19% od dochodu, rozumianego jako przychód po odjęciu kosztów uzyskania przychodu. Stawka podatku nie zależy od wysokości dochodów zatem nie jest to podatek progresywny. 19-procentowy podatek zapłaci zarówno przedsiębiorca, który zarobił w ciągu roku kilkadziesiąt tysięcy złotych, jak i ten, którego roczny dochód liczony jest w milionach.

Podatek liniowy mogą opłacać jedynie podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą oraz podatnicy prowadzący działy specjalne produkcji rolnej. Nie mogą go wybrać pracownicy, zleceniobiorcy, rolnicy, wynajmujący czy twórcy.

Podatek liniowy pozbawia nas jednak wszelkich ulg podatkowych (na dzieci, internetowej itp.) i możliwości wspólnego rozliczania się z małżonkiem lub dzieckiem (jeśli jesteśmy samotnym rodzicem). Możemy jednak odliczać koszty uzyskania przychodu i przekazywać 1 proc. podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego. O 19% stawce powinni myśleć przede wszystkim ci przedsiębiorcy, którzy są przekonani, że ich roczny dochód przekroczy 100 tys. złotych. Na tym bowiem poziomie przebiega granica opłacalności pomiędzy 18-proc. stawką ze skali podatkowej a podatkiem liniowym.

Karta podatkowa
 

Zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą wybrać podatnicy prowadzący działalność gastronomiczną (z wyłączeniem tych którzy prowadza sprzedaż napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5 procent) oraz działalność usługową np. w zakresie handlu detalicznego żywnością, napojami, tytoniem lub kwiatami, podatnicy wykonujący wolne zawody, korepetytorzy, opiekunki do dzieci. Stawki karty podatkowej na rok 2011 ustalił Minister Finansów opublikowanym Obwieszczeniem z 12 listopada 2010 roku. Stawki podatku płaconego w formie karty podatkowej ustala właściwy naczelnik Urzędu Skarbowego. Są one określane na podstawie danych przedstawionych przez podatnika we wniosku PIT-16 i kwot określonych w tabeli będącej załącznikiem nr 3 do ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

W przypadku karty podatkowej stawki podatku określone są kwotowo i uzależnione od wielkości miejscowości, w której prowadzona jest działalność oraz od ilości zatrudnianych pracowników. Jeśli więc przedsiębiorca prowadzący działalność w małej miejscowości i zatrudniający tylko jednego pracownika przewiduje, że w danym roku podatkowym osiągnie on wysokie przychody z tytułu prowadzonej działalności oraz poniesie niskie koszty uzyskania przychodów, to wybór karty podatkowej będzie dla takiego przedsiębiorcy korzystniejszy.

Zaletą tej formy opodatkowania jest zminimalizowanie wszelkich obowiązków ciążących na podatniku. Podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji zatrudnienia oraz opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne. Podatnik zwolniony jest z obowiązku prowadzenia ksiąg, składania zeznań podatkowych, a także z obowiązku wpłacania zaliczek na podatek.

Jedną z wad opodatkowania w formie karty podatkowej jest brak możliwości pomniejszania przychodów o koszty ich uzyskania.

 

Mapa strony

VelSatis © 2010, Wykonanie: Foxbit